ای‏ ‏نگاهت‏ ‏نخی‏ ‏از‏ ‏مخمل‏ ‏و‏ ‏ابریشم‏

چند‏ ‏وقتیست‏ ‏که‏ ‏هر‏ ‏شب‏ ‏به‏ ‏تو‏ ‏می‏ ‏اندیشم‏

 به‏ ‏تو‏ ‏آری‏ ‏به‏ ‏تو‏ ‏یعنی‏ ‏به‏ ‏همان‏ ‏منظر‏ ‏دور‏

به‏ ‏همان‏ ‏سرو‏ ‏صمیمی‏ ‏به‏ ‏همان‏ ‏باغ‏ ‏بلور‏

 شبحی‏ ‏چند‏ ‏شب‏ ‏است‏ ‏آفت‏ ‏جانم‏ ‏شده‏ ‏است‏

 اول‏ ‏اسم‏ ‏کسی‏ ‏ورد‏ ‏زبانم‏ ‏شده‏ ‏است‏

ای‏ ‏بیرنگ‏ ‏تر‏ ‏از‏ ‏آینه‏ ‏یک‏ ‏لحظه‏ ‏بایست‏

راستی‏ ‏این‏ ‏شبح‏ ‏هر‏ ‏شبه‏ ‏تصویر‏ ‏تو‏ ‏نیست؟‏

اگر‏ ‏این‏ ‏حادثه‏ ‏ی‏ ‏هر‏ ‏شبه‏ ‏تصویر‏ ‏تو‏ ‏نیست‏

پس‏ ‏چرا‏ ‏رنگ‏ ‏تو‏ ‏و‏ ‏آینه‏ ‏اینقدر‏ ‏یکی‏ ‏است؟‏

حتم‏ ‏دارم‏ ‏که‏ ‏تویی‏ ‏آن‏ ‏شبح‏ ‏‏ ‏آینه‏ ‏پوش‏

 عاشقی‏ ‏جرم‏ ‏قشنگیست‏ ‏به‏ ‏انکار‏ ‏مکوش