یاد‏ ‏بگذشته‏ ‏به‏ ‏دل‏ ‏ماند‏ ‏و‏ ‏دریغ‏ نیست‏ ‏یاری‏ ‏که‏ ‏مرا‏ ‏یاد‏ ‏کند‏ دیده‏ ‏ام‏ ‏خیره‏ ‏به‏ ‏ره‏ ‏ماند‏ ‏و‏ ‏نداد‏ نامه‏ ‏ای‏ ‏تا‏ ‏دل‏ ‏من‏ ‏شاد‏ ‏کند‏ خود‏ ‏ندانم‏ ‏که‏ ‏چه‏ ‏خطایی‏ ‏کردم‏ که‏ ‏ز‏ ‏من‏ ‏رشته‏ ‏ی‏ ‏الفت‏ ‏بگسست‏ در‏ ‏دلش‏ ‏جایی‏ ‏اگر‏ ‏بود‏ ‏مرا‏ پس‏ ‏چرا‏ ‏دیده‏ ‏ز‏ ‏دیدارم‏ ‏بست؟‏ هر‏ ‏کجا‏ ‏می‏ ‏نگرم‏ ‏باز‏ ‏هم‏ ‏اوست‏ که‏ ‏به‏ ‏چشمان‏ ‏ترم‏ ‏خیره‏ ‏شده‏ درد‏ ‏عشق‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏با‏ ‏حسرت‏ ‏و‏ ‏سوز‏‏ بر‏ ‏دل‏ ‏پر‏ ‏شررم‏ ‏چیره‏ ‏شده‏ گفتم‏ ‏از‏ ‏دیده‏ ‏چو‏ ‏دورش‏ ‏سازم‏ بی‏ ‏گمان‏ ‏زودتر‏ ‏از‏ ‏دل‏ ‏برود‏‏ مرگ‏ ‏باید‏ ‏که‏ ‏مرا‏ ‏دریابد‏ ‏‏ ورنه‏ ‏دردیست‏ ‏که‏ ‏مشکل‏ ‏برود..