بی‏ ‏تو‏ ‏طوفان‏ ‏زده‏ ‏دشت‏ ‏جنونم‏ صید‏ ‏افتاده‏ ‏به‏ ‏خونم‏ 

‏‏ تو‏ ‏چه‏ ‏سان‏ ‏میگذری‏ ‏غافل‏ ‏از‏ ‏اندوه‏ ‏درونم‏

بی‏ ‏من‏ ‏از‏ ‏کوچه‏ ‏گذر‏ ‏کردی‏ ‏و‏ ‏رفتی‏

 بی‏ ‏من‏ ‏از‏ ‏شهر‏ ‏سفر‏ ‏کردی‏ ‏و‏ ‏رفتی‏

 قطره‏ ‏ای‏ ‏اشک‏ ‏درخشید‏ ‏به‏ ‏چشمان‏ ‏سیاهم‏

 تا‏ ‏خم‏ ‏کوچه‏ ‏به‏ ‏دنبال‏ ‏تو‏ ‏لغزید‏ ‏نگاهم‏ تو‏ ‏ندیدی..‏ ‏‏

نگهت‏ ‏هیچ‏ ‏نیفتاد‏ ‏به‏ ‏راهی‏ ‏که‏ ‏گذشتی‏

چو‏ ‏در‏ ‏خانه‏ ‏ببستم‏ ‏دگر‏ ‏از‏ ‏پا‏ ‏نشستم‏‏

گویا‏ ‏زلزله‏ ‏آمد‏ ‏گویا‏ ‏خانه‏ ‏فرو‏ ‏ریخت‏ ‏سر‏ ‏من‏

بی‏ ‏تو‏ ‏من‏ ‏در‏ ‏همه‏ ‏ی‏ ‏شهر‏ ‏غریبم‏

بی‏ ‏تو‏ ‏کس‏ ‏نشنود‏ ‏از‏ ‏مرغک‏ ‏پر‏ ‏بسته‏ ‏نوایی‏

 تو‏ ‏همه‏ ‏بود‏ ‏و‏ ‏نبودی؛تو‏ ‏همه‏ ‏شعر‏ ‏و‏ ‏سرودی

‏ چه‏ ‏گریزی‏ ‏ز‏ ‏بر‏ ‏من؛که‏ ‏ز‏ ‏کویت‏ ‏نگریزم

‏ گر‏ ‏بمیرم‏ ‏ز‏ ‏غم‏ ‏دل‏ ‏به‏ ‏تو‏ ‏هرگز‏ ‏نستیزم‏

 من‏ ‏و‏ ‏یک‏ ‏لحظه‏ ‏جدایی؟نتوانم‏ ‏نتوانم‏ بی‏ ‏تو‏ ‏من‏ ‏زنده‏ ‏نمانم